Në një korridor të mbushur me lodra në duar dhe shpresa në sy, prindërit me fëmijët e tyre të sëmurë po presin për një emër që ende nuk është thirrur – Dr. Abdurrahim Gërguri. Neurologu i fëmijëve, që duhej të niste vizitat që nga ora 10:00, nuk është paraqitur ende në punë.
Kanë kaluar më shumë se 30 minuta dhe asnjë informacion nuk u është dhënë familjeve që presin me durim, por gjithnjë e më shumë me zemërim e dëshpërim. Fëmijët, disa prej tyre me sëmundje të rënda neurologjike, kanë nevojë për përkujdesje, jo pritje të pafundme pa shpjegim.
“Ka tri javë që kemi marrë termin për këtë ditë. Djali ka krizë epilepsie dhe kontrolli është jetik. Askush nuk na tregon pse doktori nuk është,” – thotë një nënë që mban djalin në prehër, me sytë nga dera e zyrës që mbetet e mbyllur.
Në mesin e tyre ka foshnje, fëmijë me probleme në zhvillim, dhe prindër që kanë lënë gjithçka për të qenë në kohë. Sistemi shëndetësor po dështon edhe në pikën më të ndjeshme – kujdesin për fëmijët me nevoja të veçanta.
Askush nga personeli nuk ka dhënë sqarim. Asnjë njoftim nuk është vendosur në derën e zyrës. Heshtje. Vetëm një listë pritjeje që zgjatet dhe fëmijë që lodhen nga mosvëmendja.
Ky rast nuk është i vetmi. Prindërit thonë se mungesat e doktorëve janë të përsëritura dhe të paarsyetuara, e më e keqja është mungesa e respektit njerëzor dhe profesional për fëmijët që vuajnë.
Ky episod është një pasqyrë e realitetit të dhimbshëm të sistemit tonë shëndetësor. Kur mjeku mungon pa paralajmërim, nuk është vetëm një çështje disipline – është një akt neglizhence që rëndon mbi shëndetin dhe shpirtin e fëmijëve. Institucionet duhet të veprojnë jo vetëm për të kërkuar përgjegjësi, por për të garantuar që asnjë fëmijë të mos mbetet pa kujdes në një sistem që premton barazi dhe përkujdesje.
Source: Përdorues nga vendi i ngjarjes, raportim i drejtpërdrejtë nga pediatria në Prishtinë.
Novaflash.info