Prishtinë – Dejona Mihali: Rasti i Radomir Llaban vazhdon të mbetet një shembull i qartë i dallimeve të mëdha në qasjen e institucioneve të Kosovës ndaj mbrojtjes së sigurisë kombëtare.
Më 9 gusht 2018, ish-presidenti Hashim Thaçi e dekretoi Llabanin në një post shtetëror, pavarësisht kërkesës zyrtare për mosdekretim. Mandati i tij, i miratuar nga 71 deputetë të PDK-së, Listës Serbe, AAK-së, AKR-së, Nismës dhe disa partive të minoriteteve, ishte 9-vjeçar dhe pritet të zgjasë deri në vitin 2027.
Megjithatë, më 15 korrik 2024, Ministrja e Drejtësisë, Albulena Haxhiu, refuzoi aprovimin e Llabanit si noter i Republikës së Kosovës, duke u bazuar në të dhëna që lidhen me cenimin e rendit kushtetues dhe sigurisë kombëtare.
Një tjetër moment kyç ishte vendimi i ish-kryetares së Gjykatës Kushtetuese, Arta Hajrizi Rama, e cila nuk e inicioi procedurën e shkarkimit të tij, edhe pas marrjes së njoftimeve zyrtare nga organet e sigurisë.
Ky rast ilustron qartë dy linja të ndryshme politike dhe institucionale: njëra që në të kaluarën ka injoruar paralajmërimet e sigurisë, dhe tjetra që në kohët e fundit ka marrë një qëndrim më të ashpër ndaj personave me raporte të ndjeshme.
Rasti i Radomir Llaban nuk është thjesht një debat mbi një emër të caktuar, por një pasqyrë e mungesës së koherencës në vendimmarrjen shtetërore të Kosovës. Nga njëra anë, vendimi i vitit 2018 tregon një periudhë ku vendimet politike shpesh dominonin mbi rekomandimet e sigurisë; nga ana tjetër, vendimi i vitit 2024 nga Ministria e Drejtësisë reflekton një qasje më të kujdesshme dhe të bazuar në mbrojtjen e interesit kombëtar. Kjo diferencë tregon se institucionet nuk kanë funksionuar gjithmonë në sinkron, gjë që krijon hapësirë për vendime kontradiktore dhe dëmton besimin e qytetarëve në sistem. Në thelb, kjo është një mësim se siguria kombëtare duhet të jetë një vijë e kuqe, mbi të cilën nuk duhet të ketë kalkulime politike.