Sot, më 7 qershor 2025, në Shqipëri, po luhet ndeshja historike mes Kombëtares shqiptare dhe Serbisë.
Një përballje që nuk është thjesht sportive. Është e ngarkuar me ndjenja, histori, dhe emocione të thella. Një sfidë që zgjon kujtime, plagë, krenari dhe një dashuri të pamasë për flamurin kuqezi.
Por ajo që ka ndodhur në Kosovë është edhe më e jashtëzakonshme: Prishtina dhe Fushë Kosova janë bërë qytete fantazmë.
Në orën e ndeshjes, asnjë njeri në rrugë. Asnjë veturë në lëvizje. Asnjë hap nëpër trotuare. Asnjë dyqan i hapur. Asnjë zë, përveç atij që vjen nga televizori: “Shqipëri kundër Serbisë.”
Rrugët kryesore të Prishtinës janë bosh si kurrë më parë – Bulevardi “Nëna Terezë”, “Dardania”, “Bregu i Diellit”, “Qafa”, “Arbëria”, “Ulpiana”… të gjitha të heshtura.
Në Fushë Kosovë po ashtu – një qytet që zakonisht zhurmon nga jeta, sot është i ngrirë në kohë. Njerëzit janë zhdukur. Por në të vërtetë, janë të gjithë bashkë – para ekranit, me shpirtin në fushë.
Shqiptarët nuk janë në rrugë sepse janë në zemër të kësaj loje.
Në çdo shtëpi ndizen televizorët, dritaret janë hapur për të lëshuar britmat e golave, duartrokitjeve dhe për të shpërndarë emocionin që vlon. Prindër, fëmijë, të moshuar, të rinj – të gjithë të ulur pranë njëri-tjetrit, të përqafuar nga një ndjenjë e vetme: dashuria për Shqipërinë.
Ky nuk është thjesht një ndeshje. Ky është një kujtim kolektiv, një shpërthim i një kombi që ka vuajtur, që ka qëndruar dhe që tani po ngrihet.
Serbia përballë Shqipërisë – një përballje që ka kuptim më të madh për çdo shqiptar, nga Tropoja në Ulqin, nga Tetova në Preshevë, nga Prishtina në Durrës. E kur futbollistët tanë veshin fanellën kuqezi, nuk janë vetëm lojtarë – janë përfaqësues të një historie që ende pulson në zemrat tona.
Në Kosovë, nuk u dha asnjë urdhër që njerëzit të mos dalin. Ishte vetë dashuria që i mbylli dyert dhe hapi ekranet. Ishte krenaria që i ndaloi këmbët në rrugë. Ishte zemra që vendosi të rri në vend – dhe të rrahë vetëm për një ngjyrë: kuq e zi.
Pamjet që janë bërë sot tregojnë rrugë të zbrazura, qytete pa zhurmë, pa makina, pa njerëz. Një heshtje që nuk vjen nga frika, por nga bashkimi. Një heshtje që ulëret:
“Ne jemi këtu. Të gjithë. Të bashkuar. Shqipëri, jemi me ty.”
