Një rrëfim që të trondit shpirtin ka ardhur nga Juliana Nura, e njohur për publikun si Xhuli, një figurë e dashur e ekranit dhe ish-banore e Big Brother VIP Kosova. Në një emision televiziv të transmetuar së fundmi, ajo hapi zemrën dhe kujtoi një nga momentet më të errëta të jetës së saj – një moment ku gjithçka rrezikoi të marrë fund.
Me sytë e mbushur me lot dhe zërin që i dridhej, Xhuli tregoi për herë të parë se në vitin 2010 ishte pranë vendimit për të marrë jetën e saj, pasi një video intime e saj ishte publikuar pa dëshirën dhe pa pëlqimin e saj. Videoja u publikua pas një periudhe të gjatë shantazhesh dhe frike, që ia rrënoi qetësinë dhe krenarinë.
“Kam paguar një shumë të madhe, që është sa një shtëpi në Kosovë, vetëm që ajo video të mos dilte. Por në fund prapë më kanë shantazhuar dhe e kanë publikuar”, rrëfeu ajo me dhimbje. Ishte një traumë e rëndë, që jo vetëm e goditi personalisht, por plagosi rëndë edhe familjen e saj.
Përtej faktit që ajo vinte nga një mentalitet më liberal, për shkak të jetesës në një vend nordik, pikërisht ndjeshmëria e rrethit të saj familjar dhe gjykimi shoqëror ishin ato që i shtuan dhimbjen.
“Unë nuk jam vetëm unë faktor, por janë të gjithë njerëzit përreth meje. Në vitin 2010 kemi qenë shumë të prapambetur në mentalitet. Nuk kemi qenë as 20% e mendjes së hapur që kemi sot”, u shpreh ajo, duke e theksuar se ishte pikërisht gjykimi publik dhe mungesa e mbështetjes ajo që e shtyu drejt mendimeve më të errëta.
Pavarësisht gjithçkaje, Xhuli qëndroi në këmbë. Kaloi përmes stuhive më të forta të jetës dhe sot, e fortë dhe e hapur, vendos ta ndajë dhimbjen me të tjerët – jo për mëshirë, por për vetëdijësim. Ajo nuk e fsheh plagën, por e tregon si një histori mbijetese.
Rrëfimi i Julianës nuk është vetëm një histori personale – është një pasqyrë e një shoqërie që për vite të tëra ka dënuar viktimën dhe jo kriminelin. Ajo që ndodhi me të në vitin 2010 është realiteti i shumë vajzave që jetojnë nën frikën, shantazhin dhe paragjykimin. Por zëri i saj sot është më i fuqishëm se kurrë – është zëri i dikujt që nuk u dorëzua. Rrëfimi i saj duhet të na shërbejë si thirrje për më shumë empati, drejtësi dhe mbështetje për viktimat.