Athinë, 19 korrik 2025 – Në takimin e fundit të Ministrave të Komunitetit të Energjisë të mbajtur në Athinë, përfaqësuesit nga Republika e Kosovës kanë prezantuar reformat që vendi ka ndërmarrë në kuadër të agjendës klimatike. Megjithë përpjekjet dhe progresin e bërë, institucionet kosovare shprehën shqetësim për mungesën e përgjigjes nga mekanizmat multilateralë ndërkombëtarë në lidhje me Kontributin e Përcaktuar Kombëtar (NDC) dhe, më tej, për mbylljen e dyerve ndaj financimit klimatik.
Ministria e Mjedisit, Planifikimit Hapësinor dhe Infrastrukturës theksoi se, për shkak të kësaj mospërfshirjeje ndërkombëtare, prioriteti i Kosovës për agjendën klimatike në të ardhmen do të jetë përshtatja ndaj pasojave të ndryshimeve klimatike, më shumë sesa zvogëlimi i emetimeve.
Sipas zyrtarëve kosovarë, vëmendja e shtuar do të përqendrohet në ndërtimin e rezervarëve të rinj të ujit për t’iu bërë ballë thatësirave gjithnjë e më të shpeshta dhe në krijimin e kapaciteteve të reja për prodhimin e energjisë me burime vendore, që garantojnë siguri dhe çmime të përballueshme për qytetarët.
Dekada e ardhshme do të jetë vendimtare për shtetin e Kosovës në drejtim të investimeve në infrastrukturë mbrojtëse ndaj klimës, duke përfshirë edhe teknologji të reja për menaxhimin e ujit dhe ruajtjen e burimeve natyrore.
Në një kohë kur shumë vende të rajonit tashmë kanë përfituar nga fondet klimatike ndërkombëtare dhe kanë krijuar bashkëpunime për zhvillim të qëndrueshëm, Kosova vazhdon të përballet me izolim burokratik dhe mungesë akses në mjetet financiare globale.
Qasja e Kosovës drejt përshtatjes klimatike është një reflektim i realitetit politik dhe diplomatik me të cilin përballet vendi. Ndërsa shumë shtete e ndajnë fokusin ndërmjet zvogëlimit të emetimeve dhe përshtatjes, Kosova është e detyruar të përqendrohet kryesisht në aspektin mbrojtës – jo për mungesë vizioni, por për mungesë përkrahjeje. Mungesa e aksesit në financim klimatik jo vetëm që e pengon zhvillimin e projekteve ambicioze në fushën e energjisë së gjelbër, por rrit varësinë nga resurset ekzistuese që shpesh janë të ndjeshme ndaj kushteve të klimës. Në këtë kuadër, rezervuarët e ujit dhe siguria energjetike nuk janë më projekte infrastrukturore – por domosdoshmëri strategjike për mbijetesë dhe zhvillim.