Shumë njerëz nuk e kuptojnë sa thellë ndikon mungesa e dopaminës, derisa një ditë humbasin qetësinë, motivimin dhe ndoshta edhe vetveten.
Dopamina nuk është vetëm një kimikat i thjeshtë — ajo është një nga shtyllat më të forta që mban gjallë dëshirën për të jetuar, për të vepruar dhe për të ndërtuar diçka me kuptim. Kur nivelet e saj bien, njeriu ndjehet i zbrazët, i plogësht dhe shpesh i humbur në mendime pa drejtim.
Ky postim është për ata që nuk kanë luksin të dorëzohen. Për ata që nuk kanë kohë të heqin dorë nga vetja, edhe kur bota bëhet një stuhi e furishme. Ata që duan të ndërtojnë një mendje të fortë, të qartë dhe të vendosur, pavarësisht rrëmujës që i rrethon.
Për ta, çdo ditë është një betejë e vogël me veten. Një betejë për të gjetur forcën, për të kultivuar zakone të shëndetshme, për të ruajtur qetësinë dhe për të ushqyer motivimin edhe kur lodhja i shemb të gjitha justifikimet.
Mos harro: dopamina nuk vjen vetë. Ajo ndërtohet me veprime të vogla, me disiplinë, me pushim të mjaftueshëm, ushqim të mirë, aktivitet fizik dhe largimin e gjërave që të konsumojnë energjinë mendore.
Ky është një mesazh për ata që zgjedhin të jenë të fortë — jo sepse është e lehtë, por sepse nuk kanë rrugë tjetër veçse të mbijetojnë duke u rritur çdo ditë.