Një nga dëshmitë më të përmendura për përputhjen mes shpalljes hyjnore dhe shkencës moderne është ajeti i Kur’anit që përshkruan fazat e zhvillimit të njeriut brenda barkut të nënës.
Në Surën el-Mu’minun (23:12-14), Allahu thotë:
“Ne e krijuam njeriun nga një farë (pikë uji), e vendosëm në një vend të sigurt (mitrën), pastaj e shndërruam pikën në një ngjitës, pastaj atë ngjitës në një copë mishi, e prej saj krijuam eshtrat dhe eshtrat i mbuluam me mish; pastaj e bëmë krijesë tjetër. I madhëruar qoftë Allahu, Krijuesi më i mirë!”
Ky përshkrim i detajuar, i zbritur para 1400 vitesh, përputhet plotësisht me zbulimet moderne të embriologjisë. Sipas shkencëtarëve, embrioni kalon pikërisht në fazat e përmendura: nga qeliza e fekonduar, në një masë ngjitëse që lidhet me murin e mitrës, pastaj në një formë të ngjashme me mishin e papërcaktuar, dhe më pas krijohen kockat që mbulohen me muskuj.
Profesori i njohur i embriologjisë, Keith Moore, pasi studioi këtë përshkrim, deklaroi se është e pamundur që një njeri i shekullit të 7-të të dinte detaje kaq të sakta pa mikroskop dhe mjete mjekësore moderne.
Ky zbulim ka bërë që shumë studiues të shohin Kur’anin jo vetëm si një libër udhëzimi shpirtëror, por edhe si një burim njohurish që sfidon kohën.