Pas një pritjeje prej 10 ditësh, Gjykata Kushtetuese publikoi aktgjykimin e saj që tashmë ka hapur debat të ashpër politik. Vendimi thekson se votimi i fshehtë në Kuvend nuk është në kundërshtim me Kushtetutën, duke rrëzuar pretendimet e opozitës. Por, mënyra e arsyetimit ka ngritur akuza për tejkalim kompetencash dhe për krijimin e një rregulli të ri që nuk parashihet nga Kushtetuta.
Në aktgjykim, Gjykata përdor analogji me procese të tjera zgjedhore, çka ka bërë që të lindë dyshimi se po përgatitet terreni që, nëse partia e parë dështon të zgjedhë kryetarin e Kuvendit brenda 30 ditësh, e drejta e propozimit të kalojë tek partia e dytë.
Partia e parë thotë se kjo është një ndërhyrje e papranueshme, pasi Kushtetuta nuk parashikon një mekanizëm të tillë. Sipas saj, Gjykata po huazon arsyetimet e opozitës dhe po krijon precedent të rrezikshëm që cenon parimin e fituesit të zgjedhjeve. Për këtë arsye, përfaqësuesit e partisë fituese e shohin vendimin si hapje të derës për subjekte bllokuese dhe si rrugë që e kthen vendin në kriza të përsëritura.
Në anën tjetër, opozita e quan këtë hap të domosdoshëm, duke e parë si mundësi për të shmangur bllokadën dhe për të mos e lënë Kuvendin pa kryetar për një kohë të gjatë.
Një element i veçantë i këtij aktgjykimi është se Gjykata nuk iu referua asnjë praktike ndërkombëtare dhe as nuk mori mendime nga gjykatat homologe evropiane, duke e bërë vendimin unik dhe njëkohësisht të kontestueshëm.
Ky rast është shembull i tensionit mes jurisprudencës kushtetuese dhe realitetit politik. Nga njëra anë, Gjykata konfirmoi vlefshmërinë e votimit të fshehtë; nga ana tjetër, përmes analogjive të përdorura, ka hapur një rrugë të re interpretative që nuk gjendet në tekstin e Kushtetutës.
Partia e parë thotë se një interpretim i tillë e zbeh mandatin e saj si fituese e zgjedhjeve dhe e vendos atë në pozitë të barabartë me subjektet që nuk kanë fituar shumicën. Ky qëndrim pasqyron frikën se legjitimiteti elektoral mund të rrëzohet përmes interpretimit gjyqësor.
Nga ana tjetër, opozita e sheh këtë si një shans për të dalë nga ngërçi institucional. Kjo ndarje tregon qartë se Gjykata, me aktgjykimin e saj, nuk ka arritur të sjellë qartësi të plotë, por ka shtuar edhe më shumë tensionet.
Nëse kjo linjë e re do të konsolidohet, atëherë pritet që në raste të ardhshme Gjykata të ketë gjithnjë e më shumë rol politik, duke ndikuar drejtpërdrejt balancat e pushtetit. Kjo e kthen Gjykatën nga një interpretues neutral në një faktor politik aktiv.