Sulmet ajrore kanë rikthyer pasigurinë në Libanin jugor, pasi avionët luftarakë izraelitë shënjestruan disa lokacione në zonat Ali al-Taher, Kafr Tibnit dhe Nabatieh të Epërm. Banorët raportuan tronditje të forta nga shpërthimet, ndërsa një raketë ra në rrugën Darb al-Qamar të Mifdounit pa shpërthyer.
Sipas ushtrisë izraelite, objektivat ishin pjesë e “infrastrukturës nëntokësore të Hezbollahut”, të cilat pretendohet se shkelin “marrëveshjet e armëpushimit mes Izraelit dhe Libanit”. Në të njëjtën kohë, Izraeli shpërndau fletëpalosje mbi qytetin Aita al-Shaab, duke paralajmëruar se sulmet do të vazhdojnë ndaj asaj që e quan rrjet logjistik të Hezbollahut.
Kjo përshkallëzim ndodh pavarësisht armëpushimit të arritur në nëntor 2024, i cili parashikonte tërheqjen e ushtrisë izraelite nga jugu i Libanit deri më 26 janar 2025. Afati u shty deri më 18 shkurt, por forcat izraelite ende mbajnë pozicione në të paktën pesë pika kufitare. Gjatë ofensivës së nisur në tetor 2023, mbi 4.000 persona kanë humbur jetën dhe rreth 17.000 të tjerë janë plagosur, duke e bërë këtë konflikt një nga më të përgjakshmit e dekadës së fundit në Lindjen e Mesme.
Sulmet e fundit tregojnë se armëpushimi mes Izraelit dhe Libanit është gjithnjë e më i brishtë. Megjithëse të dyja palët kishin pranuar marrëveshje për të shmangur përshkallëzimin, realiteti në terren dëshmon një tjetër dinamikë: përdorimin e goditjeve të kufizuara nga Izraeli për të mbajtur presion mbi Hezbollahun dhe për të treguar forcë në kufi.
Në këtë kuadër, pasiguria e banorëve të jugut të Libanit mbetet e lartë, ndërsa tensionet pritet të vazhdojnë edhe përtej afateve të vendosura zyrtarisht. Ky model i përsëritur i sulmeve tregon se armëpushimi nuk është një zgjidhje përfundimtare, por një periudhë e përkohshme që secila palë e përdor për qëllime taktike. Nëse nuk arrihet një marrëveshje e qëndrueshme me garanci ndërkombëtare, rajoni rrezikon të rrëshqasë sërish në një cikël të dhunshëm përplasjesh.