Një episod interesant dhe njëkohësisht problematik ka ndodhur gjatë një emisioni televiziv ku qytetarët kishin mundësinë të telefononin për të diskutuar mbi pezullimin e dialogut strategjik mes SHBA-së dhe Kosovës. Në mesin e telefonatave, Roki Llugaliu, i njohur për humorin e tij satirik, bëri një telefonatë-prank që menjëherë u bë virale.
Por ajo që e bëri rastin edhe më të komentuar ishte reagimi i ish-pronarit të një prej gazetave më të mëdha në vend, Berat Buzhala, i cili e shpërndau menjëherë videon e emisionit pa bërë asnjë verifikim paraprak. Ky veprim ngjalli kritika të shumta, sidomos për faktin se Buzhala nuk njihet si gazetar profesionist, por shpesh paraqitet në publik si analist politik.
Sipas kritikëve, Buzhala ka një prirje të qartë për të publikuar çdo material që mund të dëmtojë imazhin e kryeministrit Albin Kurti, shpesh pa prova të mjaftueshme. Shumica e reagimeve të tij në rrjete sociale apo dalje publike cilësohen si të mbushura me propagandë, ku akuzat ndaj Kurtit dhe qeverisë së tij nuk bazohen gjithmonë në fakte të verifikuara.
Kjo ngjarje e fundit ka shtuar dyshimet mbi qasjen që ai përdor në komunikimin publik, ku përmbajtja e shpejtë dhe emocionale zë vend para saktësisë dhe përgjegjësisë mediatike. Në një kohë të tensioneve politike, rasti Buzhala–Roki Llugaliu po shihet si shembull i qartë se sa e nevojshme është të ndalet shpërndarja e materialeve pa u kaluar në filtrin bazë të verifikimit.
Rasti i Berat Buzhalës nuk është vetëm një histori e një pranku të suksesshëm, por një pasqyrë e qartë e mënyrës se si krijohet dhe shpërndahet narrativa në hapësirën publike. Duke reaguar menjëherë dhe duke e shpërndarë videon pa kontroll, Buzhala jo vetëm që ra pre e një loje humoristike, por ekspozoi edhe një dobësi të madhe: mungesën e profesionalizmit në trajtimin e informacionit.
Në aspekt më të gjerë, ky rast vë në pah dy probleme të mëdha të gazetarisë dhe opinion-bërjes në vend:
- Shpejtësia mbi saktësinë – Gara për të qenë i pari shpesh bën që verifikimi të anashkalohet, duke dëmtuar besueshmërinë e mediumeve.
- Narrativa e orientuar politikisht – Kur çdo material përdoret për të sulmuar një figurë të caktuar politike, pa u bazuar në fakte të qëndrueshme, krijohet propagandë dhe jo informim.
Në këtë kuptim, incidenti i fundit është një alarm për publikun: jo gjithçka që publikohet nga figurat mediatike duhet të merret si e vërtetë. Përkundrazi, ky rast është një shembull se si propaganda dhe mungesa e verifikimit mund të krijojnë një cikël të dëmshëm informativ.