Azerbajxhani ka vendosur të zgjasë deri më 1 janar 2026 mbylljen e kufijve tokësorë, duke u bërë i vetmi vend në botë që vijon të mbajë në fuqi një regjim të tillë, i nisur që në pranverën e vitit 2020, gjatë shpërthimit të pandemisë COVID-19. Vendimi është firmosur më 22 shtator nga kryeministri Ali Asadov, duke e shtyrë edhe një herë afatin e mëparshëm, që ishte caktuar për 1 tetor 2025.
Ky “regjim i veçantë karantine” ka mbetur i pandryshuar, pavarësisht se pjesa tjetër e botës ka hequr kufizimet prej vitesh. Në mars të vitit 2023, Azerbajxhani normalizoi udhëtimin ajror duke mos kërkuar më teste apo certifikata shëndetësore, por kufijtë tokësorë vijojnë të jenë të mbyllur për qytetarët dhe turistët. Përjashtim bëjnë vetëm rastet e jashtëzakonshme, si transporti i mallrave apo misione humanitare.
Në praktikë, kjo nënkupton se vizitorët e huaj mund të hyjnë në Azerbajxhan vetëm me avion, ndërsa rrugët tokësore mbeten të bllokuara për turizmin dhe lëvizjen e zakonshme. Autoritetet e justifikojnë këtë qasje me nevojën për të parandaluar rreziqe të reja nga koronavirusi, megjithëse kritikat ndërkombëtare e shohin si një masë të pazakontë dhe të izoluar.
Megjithatë, për të balancuar ndikimin e politikës hermetike, Baku ka lehtësuar procedurat e vizave në raste të veçanta, siç ndodhi për tifozët e Formula 1 gjatë garës që u zhvillua në vend vetëm një javë më parë.
Vendimi i Azerbajxhanit për të mbajtur kufijtë tokësorë të mbyllur deri në vitin 2026 është një shembull i rrallë i një politike të bazuar më shumë në logjikën e izolimit sesa në trendet globale të hapjes dhe bashkëpunimit. Nga njëra anë, qeveria justifikon këtë masë me kujdesin për shëndetin publik, por nga ana tjetër, një politikë e tillë e gjatë ngre pikëpyetje mbi ndikimin ekonomik dhe imazhin ndërkombëtar të vendit.
Turizmi tokësor, që shpesh është burim i rëndësishëm i shkëmbimeve ekonomike dhe kulturore, mbetet i paralizuar. Ndërkohë, normalizimi i fluturimeve ajrore e zbut pjesërisht efektin, por nuk mjafton për të kompensuar plotësisht mungesën e qarkullimit tokësor. Kritikat ndërkombëtare ndaj këtij vendimi tregojnë se izolimi i Azerbajxhanit shihet si një politikë jo vetëm e pazakontë, por edhe e dëmshme për imazhin e tij si një vend që aspiron të jetë qendër e eventeve të mëdha sportive dhe kulturore.
Nëse qasja do të vazhdojë deri në 2026, Baku rrezikon të mbetet një rast unik në botë, duke përforcuar perceptimin e një shteti që po e përdor pandeminë si justifikim për kontroll të brendshëm politik dhe shoqëror.