Halil Geci ka publikuar një reagim të fuqishëm ndaj klasës politike, duke e cilësuar Kosovën si “çiflik të sulltanëve të rinj” që kanë përvetësuar pasurinë publike dhe sakrificën e popullit.
Në postimin e tij, Geci ka theksuar se gjaku dhe mundi i popullit të Kosovës nuk mund të shndërrohen në pasuri private të një grushti njerëzish që, sipas tij, e kanë trajtuar shtetin si pronë personale për dy dekada me radhë.
“Kohë për llogari ka ardhur. Çifligarët politikë të 20 viteve të fundit do t’u përgjigjen me votën e shenjtë të qytetarëve. Pazaret, korrupsioni dhe përdorimi i shtetit si pronë private do t’i ndalë vota,” – ka shkruar Geci.
Ai ka bërë një krahasim të ashpër mes “bejlerëve dhe agallarëve” të kohës së kaluar dhe disa prej politikanëve të sotëm, të cilët, sipas tij, jetojnë në luks e pasuri, ndërsa populli vazhdon të përballet me varfëri e padrejtësi.
“Njësoj si dikur bejlerët që uleshin në kolltuqe e populli punonte tokën për ta, sot disa ‘gjeneralë’ të pasluftës sillen me të njëjtin mentalitet – të rrethuar nga pasuri, privilegje dhe shfaqje të luksit,” – ka shtuar ai.
Sipas Gecit, disa prej atyre që u quajtën “çlirimtarë” pas luftës, u sollën si pushtues të rinj, duke përvetësuar fitoret dhe shpresat e popullit. Ai i akuzon se e kanë ndarë vendin në interesa personale dhe e kanë kthyer shtetin në një “çiflik politik”.
“Kosovën e shndërruan në pronë private – jo sikur t’ua kishte lënë babai, por si pushtues që vendosin rregulla për të sunduar. Koha e mashtrimeve ka mbaruar. Demokracia dhe vota do t’i ndalojnë ata,” – ka theksuar Geci, duke kërkuar llogaridhënie nga politikanët.
Në fund të reagimit, ai u bën thirrje qytetarëve që të përdorin votën si armën më të fortë të ndryshimit demokratik dhe të mos lejojnë që pasuria publike të mbetet në duart e “çifligarëve të rinj”.
Deklarata e Halil Gecit përbën një mesazh të qartë kundër korrupsionit dhe përvetësimit të shtetit nga elitat politike. Ai përpiqet të krijojë një kontrast moral mes sakrificës së popullit dhe privilegjeve të politikanëve, duke e përdorur metaforën historike të “sulltanëve” dhe “bejlerëve” për të kritikuar arrogancën dhe mungesën e ndjeshmërisë ndaj qytetarëve. Ky mesazh lidhet me një ndjesi të gjerë popullore për ndryshim dhe llogaridhënie.