Gjykata e Apelit e Kosovës ka marrë një vendim që ka ndryshuar ndjeshëm dinamikën e një prej rasteve më të komentuara të shpronësimeve në vend. Me aktvendimin e 2 shkurtit 2026, Apeli ka zëvendësuar masën e paraburgimit me arrest shtëpiak për të gjithë të pandehurit në këtë çështje, duke përfshirë edhe ish-zyrtarë të lartë institucionalë.
Sipas vendimit, të pandehurit Naim Krasniqi, Mirlinda Bllata-Dibrani, Shaban Terbunja, Goran Llazic, Fadil Ismajli, Jovica Mitroviç dhe Bedri Dibrani do të qëndrojnë në arrest shtëpiak deri më 18 mars 2026. Ata nuk lejohen të largohen nga banesat e tyre pa autorizim të gjykatës, përjashtuar raste emergjente, dhe do të jenë nën mbikëqyrjen e drejtpërdrejtë të Policisë së Kosovës.
Ky vendim erdhi pas ankesave të paraqitura nga mbrojtësit e të pandehurve, të cilët argumentuan se masa e paraburgimit ishte disproporcionale dhe se nuk ekzistonte rrezik real për arratisje, ndikim në dëshmitarë apo pengim të hetimeve.
Nga ana tjetër, Gjykata e Apelit ka vlerësuar se dyshimi i bazuar për përfitim të kundërligjshëm financiar vazhdon të ekzistojë. Sipas aktakuzës së Prokurorisë, rasti lidhet me një procedurë kompensimi të shpronësimit, ku pronarë të parcelave dyshohet se kishin tejkaluar afatet ligjore për paraqitjen e kërkesave për më shumë se tetë vite, ndonëse ishin kompensuar më herët.
Hetimet kanë zbuluar transferta financiare të konsiderueshme nga Thesari i Shtetit. Sipas dosjes, rreth 220 mijë euro ishin derdhur në llogarinë e një avokateje, nga ku më pas 210 mijë euro ishin transferuar te ish-ministri Fadil Ismajli. Prokuroria pretendon se këto mjete janë shpërndarë më pas mes të dyshuarve të tjerë, varësisht nga roli i secilit në rast.
Hetimi, i cili ka zgjatur nga shkurti i vitit 2023 deri në dhjetor 2025, ka përfshirë masa të veçanta hetimore, përfshirë monitorime të fshehta, kontrolle në banesa dhe analiza të hollësishme financiare. Sipas Prokurorisë, këto veprime dokumentojnë një mekanizëm të koordinuar që ka shfrytëzuar boshllëqe ligjore dhe mungesë mbikëqyrjeje institucionale.
Megjithatë, Apeli ka vlerësuar se në këtë fazë nuk ka rrezik të menjëhershëm për shkatërrim provash apo ndikim në proces, duke e konsideruar arrestin shtëpiak si masë të mjaftueshme për të garantuar vijimin e procedurës penale.
Ky vendim i Apelit tregon një qasje më të balancuar mes nevojës për siguri procedurale dhe respektimit të parimit të proporcionalitetit. Ndërsa dyshimet për keqpërdorim financiar mbeten serioze, gjykata sinjalizon se masa të rënda si paraburgimi duhet të aplikohen vetëm kur ekziston rrezik konkret dhe i menjëhershëm për procesin hetimor.