Një ushtar i FSK-së shkoi për trajnim në SHBA… dhe nuk u kthye – Historia që flet më shumë se një raport zyrtar
Ndonjëherë, lajmet më të rëndësishme nuk janë ato që bërtiten, por ato që thuhet me zë të ulët. Dhe ndonjëherë, zëri i ulët është britma më e madhe.
Një ushtar i Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) u nis për trajnim në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Program i rëndësishëm. Prestigjioz. Me standarde të larta. Një mundësi që shumë djem e vajza të Kosovës e ëndërrojnë. Por ai nuk u kthye.
Qeveria nuk foli. Institucionet heshtën. Komandat shmangën komentet. Por njerëzit folën. Dhe pyetja qëndron e varur në ajër:
Pse një ushtar i Kosovës, i përzgjedhur, i trajnuar, i investuar me vite… vendos të mos kthehet më?
Dhe përgjigja, ndonëse e dhimbshme, nuk është një mister.
Nuk është incident. Është model.
Rastet nuk janë të rralla. Sipas burimeve të brendshme dhe statistikave që rrallë publikohen, çdo vit një numër jo i vogël i pjesëtarëve të FSK-së:
- japin dorëheqje,
- kërkojnë azil,
- nuk kthehen nga misionet,
- nuk rikthehen nga trajnimet jashtë vendit.
Kjo nuk është histori e një njeriu. Është simptomë e një sistemi.
Pse ikin? Pse braktisin uniformën?
Le ta themi hapur: jo sepse nuk e duan vendin.
Shumica e atyre që hyjnë në FSK e bëjnë sepse kanë një ëndërr.
Një ëndërr të thjeshtë por të madhe:
T’i shërbejnë Kosovës.
Të ndërtojnë një karrierë ushtarake.
Të kenë një jetë dinjitoze.
Të jenë krenaria e familjes së tyre.
Por ëndrrat thyhen shpejt kur realiteti nuk e përmbush premtimin.
Pagat – problemi i parë, por jo i vetmi
Një ushtar i FSK-së, në vitin 2025, merr rreth:
- 500–650 euro pagë bazë
- me shtesa të vogla për rrezik, stërvitje, daljen në detyrë
Për një punë që kërkon disiplinë, gatishmëri 24h, respekt të rregullave strikte, sakrificë personale… paga nuk është as afër motivimit.
Në një vend ku:
- një kamerier në Gjermani merr 1800–2000 euro,
- një punëtor ndërtimi në Zvicër merr 3500–4500 euro,
- një punëtor magazinimi në Austri merr 1500–1800 euro,
është e vështirë të duash mbijetesën, kur e di që mund të jetosh diku tjetër.
Kushtet e punës – grada që nuk vijnë, vlerësim që mungon
Shumë pjesëtarë të FSK-së ankohen për:
- mungesë transparence në avancime,
- favorizime politike,
- presion psikologjik,
- trajtim të pabarabartë,
- mungesë motivimi në mjedis,
- mungesë investimi në karrierën e tyre afatgjatë.
Shumë të rinj që hyjnë me entuziazëm përfundojnë të zhgënjyer kur kuptojnë se:
nuk mjafton ta duash uniformën për t’u vlerësuar.
**Aty ku duhet të ketë disiplinë – ka zhgënjim.
Aty ku duhet të ketë meritokraci – ka politika.
Aty ku duhet të ketë shpresë – ka stagnim.**
Djem e vajza të trajnuar në programet elitare jashtë vendit… nuk kthehen
Kjo nuk duhet të na befasojë.
Në SHBA, në Evropë, në qendrat ushtarake ndërkombëtare, ata shohin:
- standarde më të larta,
- disiplinë të vërtetë,
- vlerësim profesional,
- trajnim të nivelit të botës së parë,
- realitete ku kompetenca shpërblehet.
Pastaj kthehen këtu, ku:
- një profil politik të bën komandant,
- një telefonatë të bllokon avancimin,
- një raport administrativ të shkel ëndrrën.
A është faji i ushtarit që nuk u kthye?
Jo.
Nuk është turp që ai nuk u kthye.
Turp është që nuk e mbajtëm dot.
Turp është që nuk krijuam kushtet që ai të dëshironte të kthehej.
Turp është që një uniformë që duhet të jetë nder… shpesh kthehet në peshë.
**Ikja nuk është tradhti.
Ikja është pasojë.**
Kur një i ri largohet, ai s’po ikën nga vendi.
Ai po ikën nga:
- mungesa e perspektivës,
- mungesa e sigurisë ekonomike,
- mungesa e meritokracisë,
- mungesa e drejtësisë institucionale,
- mungesa e mundësive reale.
Ai nuk braktis misionin.
Ai braktis zhgënjimin.
Efekti domino – humbjet që nuk po kuptohen
Kur largohet një ushtar i trajnuar për vite:
- humbet investimi financiar
- humbet përvoja
- humbet profesionalizmi
- humbet një profil që kërkon vite të ndërtohet
- humbet një djalë apo vajzë që duhej të mbronte vendin
Ne nuk po humbasim thjesht njerëz.
Ne po humbasim shtetin, brick by brick.
**A ka faj FSK-ja?
A ka faj politika?
A ka faj ekonomia?**
Fajet janë të shpërndara, por përgjegjësia është e qartë:
Institucionet nuk po u ofrojnë arsye të forta për t’i mbajtur këta njerëz.
Në vendet perëndimore, uniforma është nder + karrierë + stabilitet.
Tek ne është nder + sakrificë + pasiguri.
Premtimet e pambajtura – kapitulli më i hidhur
Në çdo fushatë thuhet:
- Rritje pagash,
- Investime në ushtri,
- Krijim karriere,
- Modernizim të FSK-së.
Por realiteti në terren është krejt ndryshe.
Shumë ushtarë thonë se:
“Ne jemi patriotë, por patriotizmi nuk paguan faturat.”
Dhe kjo është e vërteta e zhveshur.
Kosova po humb më të mirët – dhe askush nuk po ndalet ta mendojë
Nuk po ikin ata që nuk duan të punojnë.
Po ikin ata që punojnë më shumë se të gjithë.
Nuk po ikin të dobëtit.
Po ikin më të fortët.
Nuk po ikin ata pa talent.
Po ikin profesionistët që duhej të ndërtonin shtetin.
Shpresat tona po mbeten të paketuara në valixhe që nuk kthehen më.
**Koha për reflektim.
Koha për përgjegjësi.
Koha për zgjim.**
Kosova duhet të jetë vend ku:
- të rinjtë duan të kthehen,
- profesionistët duan të kontribuojnë,
- pjesëtarët e uniformave duan të shërbejnë,
- familjet ndihen krenare,
- shteti shpërblen sakrificën.
Jo vend ku edhe ata që mbrojnë kufijtë… duan të ikin.
**Përfundim:
Nuk është historia e një ushtari.
Është historia jonë.**
Dhe derisa ta pranojmë këtë, shumë të tjerë do të ikin.
Shumë uniforma do të mbesin të varura.
Shumë premtime do të mbeten letër.
Kosova nuk ka nevojë për fjalë.
Ka nevojë për politikë reale.
Për investim real.
Për nderim real të njerëzve që e mbajnë këtë vend gjallë.
Deri atëherë…
ikjet do të vazhdojnë.
Dhe nuk do të na mbetet tjetër veçse të pyesim:
Kështu ishin premtimet?