Në fillim nuk kishte asgjë. As kohë, as hapësirë, as dritë, as errësirë. Vetëm një boshësi absolute – përtej çdo përfytyrimi njerëzor. Por rreth 13.8 miliardë vjet më parë, në atë boshllëk të plotë, ndodhi diçka që i dha formë gjithësisë: Shpërthimi i Madh, i njohur ndryshe si Big Bang-u.
Ky shpërthim nuk ishte si një shpërthim i zakonshëm, me flakë e tym. Ishte shfaqja e menjëhershme e gjithçkaje – i vetmi moment në historinë e njohur ku u krijua hapësira vetë, bashkë me kohën, energjinë dhe materien. Nga një pikë më e vogël se grimca më e imët që mund të imagjinojmë, universi nisi të zgjerohej me një shpejtësi marramendëse.
Ky nuk ishte shpërthim në hapësirë – por ishte shpërthimi i hapësirës. Nuk kishte vend ku ndodhi Big Bang-u, sepse vendi u krijua pikërisht në atë çast. Nuk kishte “para”, sepse edhe koha nisi ekzistencën në atë moment.
Me kalimin e mijëra dhe miliona viteve, grimcat elementare u bashkuan për të formuar atomet, pastaj yjet, galaktikat dhe sistemet diellore. Rreth 4.5 miliardë vjet më parë, në një cep të zakonshëm të galaktikës sonë, Dielli dhe Toka lindën. Dhe më vonë, nga ajo pluhur kozmik, u shfaq edhe njeriu.
Por në këtë rrëfim shkencor, lindën pyetjet më të thella:
Çfarë e shkaktoi Big Bang-un? Pse ekziston universi? A ishte një qëllim apo një rastësi?
Shkenca, për sa e fuqishme që është, nuk ka një përgjigje të qartë për “pse-në” – vetëm për “si-në”. Ajo e pranon se universi nisi nga asgjëja, por pse nisi, dhe çfarë e nisi, mbetet mister.
Në këtë boshllëk të paqartësisë, shumë sy drejtohen nga feja.
Dhe ndër librat fetarë, është pikërisht Kurani, i shpallur rreth 1400 vite më parë, që përshkruan me një saktësi të habitshme zanafillën e universit:
“A nuk e shohin ata se qiejt dhe Toka kanë qenë një e vetme, e Ne i ndamë ato? Dhe prej ujit krijuam çdo gjë të gjallë.” (21:30)
Ky varg i vetëm përmbledh atë që shkenca zbuloi shumë vonë: Big Bang-un, ndarjen e materies, dhe rolin qendror të ujit në jetë.
Po ashtu thuhet:
“Ne e ndërtuam qiellin me forcë dhe Ne po e zgjerojmë atë.” (51:47)
Sot, astronomët pajtohen se universi nuk është statik, por po zgjerohet vazhdimisht. Pra, jo vetëm që Kurani përmend krijimin nga asgjëja, por jep edhe detaje që sot janë pjesë e konsensusit shkencor.
Kjo ka bërë që shumë studiues modernë, përfshirë edhe ateistë të mëparshëm, të rishikojnë bindjet e tyre. Sepse në një univers që nisi nga asgjëja, me rregull dhe saktësi perfekte, është e vështirë të besohet se nuk qëndron një Inteligjencë e Lartë pas tij.
A është Zoti krijuesi i Big Bang-ut?
A është universi pjesë e një plani të madh hyjnor?
Këto janë pyetje që nuk kanë vetëm një përgjigje, por për miliona njerëz në botë, feja islame ofron shpjegimin më të saktë dhe më të përputhshëm me shkencën moderne.
Ky artikull e bashkon rrëfimin shkencor me përmbajtjen shpirtërore në mënyrë që lexuesi të kuptojë se nuk ka kontradiktë mes fesë dhe shkencës, përkundrazi: ato përplotësojnë njëra-tjetrën. Islami nuk bie ndesh me logjikën apo zbulimet moderne – ai ofron një vizion të qartë për universin, që e nis me një “Bëhu!” dhe e çon drejt një përfundimi të caktuar.