Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, ka përsëritur qëndrimin e tij kundër sanksioneve ndaj Rusisë, duke theksuar se i shërben vetëm qytetarëve të Serbisë.
Në një video të publikuar në Instagram, Vuçiq tha se Serbia nuk është një person i vetëm dhe se ai nuk ka “shefa” mbi vete. “Të vetmit qëndrim i im i detyruar është ndaj qytetarëve dhe popullit serb. Nuk i përgjigjem askujt – as Perëndimit, as Lindjes”, deklaroi ai.
Duke folur për integrimin evropian, Vuçiq u shpreh se Serbia mbetet në rrugën drejt BE-së, por nuk do të ndryshojë pozicion ndaj Moskës. “Po, Serbia është dhe do të mbetet në rrugën evropiane. Por, deri në fund të mandatit tim, Serbia nuk do të vendosë sanksione ndaj Federatës Ruse. Kam shumicën në parlament dhe ndikimin në qeveri që të garantoj këtë”, tha ai.
Ky qëndrim i Vuçiqit shihet si një mesazh i qartë sfidues ndaj Perëndimit, i cili prej kohësh i kërkon Serbisë të harmonizojë politikën e saj të jashtme me atë të Bashkimit Evropian.
Qëndrimi i Aleksandar Vuçiqit për të mos vendosur sanksione ndaj Rusisë përbën një lëvizje të kujdesshme politike mes dy fronteve: nga njëra anë, presionit të Perëndimit për t’u rreshtuar në politikën e përbashkët evropiane, dhe nga ana tjetër, lidhjes së gjatë historike, kulturore dhe energjetike me Moskën.
Deklarata e tij është tipike për politikën e “ekuilibrit” që Serbia ka ndjekur prej vitesh. Ai u drejtohet qytetarëve të brendshëm duke e paraqitur veten si lider që nuk i nënshtrohet presionit të jashtëm, ndërsa njëkohësisht i lë derën hapur procesit të integrimit evropian. Ky kombinim shërben për të ruajtur stabilitetin e brendshëm, ku një pjesë e shoqërisë është pro BE-së, ndërsa një pjesë tjetër mbetet e lidhur me Rusinë.
Në afat të gjatë, ky pozicion e vendos Serbinë në një zonë të ndërlikuar gjeopolitike. Nga njëra anë, BE-ja e sheh si pengesë refuzimin e harmonizimit me sanksionet ndaj Moskës, gjë që ngadalëson procesin e integrimit. Nga ana tjetër, mbajtja e lidhjeve me Rusinë i jep Serbisë avantazh politik në rajon, por e ekspozon ndaj kritikave të forta ndërkombëtare.
Në thelb, Vuçiq po përdor një retorikë që synon të forcojë pushtetin e tij të brendshëm, duke shfaqur pavarësi në arenën ndërkombëtare, por pa mbyllur rrugët e bashkëpunimit me BE-në. Nëse ky ekuilibër do të funksionojë në të ardhmen, mbetet një dilemë që do të përcaktojë kursin e politikës së jashtme të Serbisë.