Debati mbi propagandën serbe dhe ndikimin e saj në hapësirën shqiptare është rikthyer fuqishëm. Në një krahasim që po qarkullon gjerësisht, theksohet se mesazhet e mediave të afërta me Beogradin dhe ato të opozitës në Prishtinë e Tiranë duken pothuajse identike.
Shembulli i parë i referohet një fushate propagandistike të zhvilluar në New York, ku përmes posterëve e mesazheve vizuale është akuzuar qeveria e Kosovës se po arreston dhe po shqetëson fëmijët serbë. Ky narrativë synon të krijojë një imazh negativ të institucioneve të Kosovës dhe të legjitimojë ndërkombëtarisht pretendimet e Serbisë.
Nga ana tjetër, një material i prodhuar nga opozita shqiptare dhe i përhapur në media të caktuara në Tiranë e Prishtinë përçon thuajse të njëjtin mesazh: se kryeministri Albin Kurti rrezikon të futet në “listën e zezë” të SHBA-së për shkak të politikave të tij ndaj komunitetit serb. Këto mesazhe janë marrë dhe janë amplifikuar nga analistë si Xhevdet Smakiqi, i cili publikisht ka përsëritur argumentet që përkojnë me narrativën serbe.
Pyetja që shtrohet është: a ekziston ndonjë dallim i vërtetë mes propagandës së hapur serbe dhe diskursit të brendshëm opozitar në hapësirën shqiptare? Për shumë analistë të pavarur, ngjashmëria është e dukshme. Të dyja palët, megjithëse me motive të ndryshme, shërbejnë objektivisht të njëjtit qëllim – të minojnë politikën e Kosovës përballë presionit serb dhe të dëmtojnë përpjekjet e saj për të konsoliduar shtetin dhe pavarësinë.
Kjo situatë ka krijuar një realitet ku propaganda e jashtme dhe opozita e brendshme duken të bashkuara në një front të përbashkët. Për disa, kjo është një strategji e qëllimshme për të dobësuar pozitën e Kosovës në skenën ndërkombëtare; për të tjerë, është pasojë e interesave politike afatshkurtra që nuk marrin parasysh dëmin strategjik që i shkaktohet vendit.
Ngjashmëria mes propagandës serbe dhe diskursit të opozitës shqiptare është një nga sfidat më të mëdha për opinionin publik. Kur mesazhe të dizajnuara në Beograd për të dëmtuar Kosovën gjejnë jehonë në Tiranë apo Prishtinë, krijohet një “loop” propagandistik që i jep më shumë besueshmëri narrativës serbe. Kjo nuk është thjesht një çështje retorike, por një mekanizëm që ndikon drejtpërdrejt në imazhin ndërkombëtar të Kosovës dhe në vendimmarrjen diplomatike të partnerëve ndërkombëtarë.
Nëse Kosova perceptohet si një vend që persekuton minoritetet, pavarësisht se faktet thonë të kundërtën, ajo humb terren politik. Prandaj, përballë këtij realiteti, është jetike që mediat dhe analistët shqiptarë të dallojnë qartë midis kritikës së brendshme legjitime dhe riprodhimit të narrativave të huaja që shërbejnë agjendave armiqësore.
Në thelb, dilema që ngrihet nuk është vetëm mbi lirinë e fjalës, por mbi përgjegjësinë e fjalës: a duhet opozita dhe mediat të marrin mbi vete përgjegjësinë e pasojave që sjellin mesazhet e tyre në arenën ndërkombëtare? Përgjigjja lidhet drejtpërdrejt me interesin strategjik të Kosovës – që është mbrojtja e pavarësisë dhe e sovranitetit të saj.