Qeqa Krelani ka reaguar ashpër ndaj vendimit të presidentit serb, Aleksandar Vuçiq, për mënyrën e organizimit të ndeshjes Serbi–Shqipëri.
Sipas saj, në vend të shitjes së hapur të biletave për publikun, hyrja në stadium do të bëhet vetëm përmes ftesave të shpërndara nga pushteti i Vuçiqit, ku përfshihen militantë partiakë, punonjës shteti dhe mbështetës të regjimit.
Ajo thekson se rreth 6000 persona do të lejohen në tribuna – jo si tifozë të lirë, por si figura të përzgjedhura dhe të kontrolluara, për të shmangur çdo mundësi që ndeshja të shndërrohet në protestë kundër qeverisë.
Sipas Krelanit, ky veprim tregon se Vuçiq jo vetëm që ka ndikim mbi Federatën e Futbollit të Serbisë, por tashmë po dikton edhe shpërndarjen e biletave për një ndeshje ndërkombëtare, duke e kthyer sportin në instrument të propagandës politike.
Ajo e cilëson këtë si një “turp kombëtar”, ku edhe fryma në stadium kalon nëpër filtrat e pushtetit, ndërsa FIFA dhe UEFA kritikohen për tolerimin e ndërhyrjes së politikës në futboll.
Reagimi i Qeqa Krelanit hedh dritë mbi një realitet të njohur, por shpesh të injoruar: kontrollin total të Vuçiqit mbi jetën publike në Serbi. Kjo ndërhyrje në futboll nuk është një rast i izoluar, por pjesë e një modeli autoritar ku edhe sporti përdoret si arenë politike.
Në një demokraci të shëndoshë, stadiumet janë hapësira të lirisë dhe pasionit kolektiv. Por në Serbi, sipas kësaj analize, ato po shndërrohen në pasqyra të frikës, ku vetëm të kontrolluarit lejohen të marrin pjesë.
Më shqetësues mbetet fakti se institucionet ndërkombëtare si UEFA dhe FIFA nuk reagojnë, duke e normalizuar ndikimin politik në futboll. Kjo krijon precedent të rrezikshëm, sepse sporti humb misionin e tij si urë bashkimi dhe kthehet në mjet të propagandës.
Në këtë prizëm, qëndrimi i Krelanit është një paralajmërim se futbolli në Ballkan, larg nga të qenit vetëm sport, vazhdon të mbetet terren i politikës dhe i trashëgimisë së një mentaliteti të viteve ’90.