Arrestimi i Hazir Hoxhës pas thirrjeve ndaj deputetes Fitore Pacolli: Çfarë fshihet pas përplasjes së tyre?
Një ngjarje që ka tronditur opinionin publik është arrestimi i Hazir Hoxhës, kryetar i këshillit të fshatit Bellanicë të Malishevës. Ai dyshohet për ngacmim të deputetes së Lëvizjes Vetëvendosje, Fitore Pacolli, pas thirrjeve të shumta telefonike drejtuar asaj. Burime të sigurta për Insajderin konfirmojnë se Pacolli e ka raportuar rastin tek autoritetet, duke rezultuar në ndërhyrjen e menjëhershme të Policisë së Kosovës.
Por kjo nuk është përplasja e parë ndërmjet tyre. Hoxha dhe Pacolli ishin përballur ashpër edhe gjatë një emisioni televiziv drejtpërdrejt, ku akuzat dhe fyerjet kaluan çdo kufi etik. Pacolli e akuzoi Hoxhën për shpifje të paguara dhe i kërkoi publikisht të tregojë kush qëndron pas tij. Ajo aludoi madje edhe për përfshirjen e kryetarit të Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lumir Abdixhikut, në këto sulme ndaj saj.
Hoxha, në mbrojtjen e tij, e mohoi kategorikisht se kishte marrë ndonjë përfitim financiar dhe u shpreh:
“Në qoftë se Hazir Hoxha e ka marrë një cent prej dikujt, kurrë jeta ime mos qoftë… e fëmijëve të mi. Unë jam misionar, nuk jam mercenar. Mos më ofendo!”
Debati i ashpër vazhdoi, me Hoxhën që theksoi se nuk dallon parti, fe apo komb, sepse sipas tij “krimi nuk njeh kufij”.
Rasti i arrestimit vjen vetëm disa ditë pas kësaj përplasjeje të drejtpërdrejtë, duke shtuar dyshimet për një përshkallëzim të qëndrimeve të Hazir Hoxhës ndaj deputetes. Nuk dihet ende nëse ngacmimi për të cilin ai po hetohet ka pasur vetëm formë telefonike apo edhe tentativa të tjera, por autoritetet kanë nisur hetimet për të zbuluar nëse ka pasur ndonjë shkelje më të thelluar të ligjit.
Kur politika dhe presioni personal ndërthuren rrezikshëm
Ky rast hedh dritë mbi një fenomen shqetësues: ndërthurjen e politikës me presionin personal. Kur përplasjet në studio televizive kalojnë kufirin dhe kthehen në veprime të dyshimta si thirrjet e shumta telefonike, nuk bëhet më fjalë për debat publik, por për një akt potencial të ngacmimit që kërkon ndërhyrjen e organeve të rendit.
Nuk është hera e parë që figura publike përballen me presion të tillë, sidomos gratë në politikë. Rasti i Pacollit mund të shërbejë si shembull për nevojën urgjente të një protokolli të qartë për mbrojtjen e përfaqësuesve të zgjedhur – veçanërisht kur veprimet marrin formë ngacmimi të përsëritur.
Hazir Hoxha, i cili pretendon të jetë “misionar” dhe jo “mercenar”, tani përballet me drejtësinë. Ajo që mbetet për t’u parë është nëse ai do të mbrohet politikisht nga ndonjë subjekt ose nëse do të përgjigjet vetëm si qytetar i zakonshëm.
Kjo situatë, përtej individëve të përfshirë, duhet të ngrejë alarmin për një dialog më të qartë rreth etikës politike dhe mbrojtjes ndaj ngacmimeve me bazë politike dhe gjinore.