Prishtinë – Prokuroria Speciale e Kosovës ka kërkuar lirimin nga paraburgimi të dy personave të dyshuar fillimisht për fajde, ndërsa më pas ndaj tyre u shtuan edhe akuza të tjera për detyrim, pjesëmarrje në grup të organizuar kriminal dhe tregti armësh.
Paradoksalisht, ndërsa akuzat rëndoheshin, masa e paraburgimit u lehtësua, duke u propozuar masa e dorëzanisë. Gjykata pranoi këtë kërkesë, duke lejuar lirimin e tyre.
Pothuajse dhjetë muaj pas këtij vendimi, ende nuk është ngritur aktakuzë, pasi rasti ka ngecur në fazën e hetimeve. Ndërkohë, sipas burimeve hetimore, dy personat e liruar dyshohen për përfshirje në një rast tjetër të rëndë që ndodhi më vonë.
Sipas ekspertëve ligjorë, përgjegjësia kryesore për këtë situatë bie mbi Prokurorinë Speciale, e cila kërkoi lirimin e të dyshuarve pavarësisht rrezikut, ndërsa përgjegjësia dytësore i atribuohet gjykatës për mosvlerësimin e mjaftueshëm të këtij rreziku.
Kjo ngjarje ka ngritur shqetësime të mëdha për sigurinë publike dhe mënyrën se si trajtohen rastet e kriminalitetit të organizuar në vend.
Rasti i lirimit të dy të dyshuarve tregon një boshllëk të theksuar midis sistemit hetimor dhe atij gjyqësor. Praktika ligjore kërkon që, kur një person përballet me akuza të shumta dhe të rënda, masa e sigurisë të jetë më e fortë, jo më e lehtë. Vendimi për t’i liruar jo vetëm që sfidon logjikën ligjore, por dërgon edhe një sinjal negativ tek publiku – se krimi mund të mos marrë ndëshkimin e duhur.
Vonimi i ngritjes së aktakuzës për dhjetë muaj tregon për mungesë efikasiteti dhe koordinimi ndërmjet institucioneve. Në një vend ku besimi i qytetarëve te drejtësia është i brishtë, raste të tilla e gërryejnë edhe më shumë atë besim. Siguria publike nuk duhet të vihet në rrezik për shkak të vendimeve që nuk marrin parasysh pasojat e mundshme.