Sot, më 15 gusht, shënohet përvjetori i ndarjes nga jeta i intelektualit, politikanit dhe publicistit Arbër Xhaferi (24 janar 1948 – 15 gusht 2012). Me këtë rast, Kryeministri në detyrë i Kosovës, Albin Kurti, ka ndarë një mesazh përkujtimor, duke e përshkruar Xhaferin jo vetëm si figurë politike, por si vizionar të mendimit dhe kulturës shqiptare.
Në postimin e tij, Kurti theksoi se Arbër Xhaferi nuk bëri politikë për pushtet, por për vetëdijesim shoqëror. Ai e përshkroi atë si një zë të qartë në kohë pasigurie, një orientues të rrallë, që kërkonte reflektim e përgjegjësi, jo duartrokitje.
Sipas Kurtit, Xhaferi kishte një ndjeshmëri filozofike të veçantë, duke e kuptuar thellë historinë, plagët dhe përgjegjësitë e të qenit shqiptar në Ballkan. Ai ishte një zë që shtrihej përtej kohës së tij, një kujtesë e gjallë se pa mendim nuk ka drejtim, pa kulturë nuk ka identitet dhe pa përgjegjësi nuk ka liri të vërtetë.
“Le ta kujtojmë Arbër Xhaferin jo vetëm sot, por ta marrim fjalën e tij si udhërrëfim për të ardhmen”, u shpreh Kurti.
Arbër Xhaferi mbetet një nga figurat më të veçanta të skenës politike shqiptare pas viteve ‘90, i njohur për retorikën e tij të fuqishme, mendimin kritik dhe angazhimin për të drejtat e shqiptarëve në Maqedoni e më gjerë.
Përkujtimi i Arbër Xhaferit nga Albin Kurti nuk është një gjest ceremonial, por një mesazh politik e kulturor me domethënie për të sotmen. Në një kohë kur diskursi publik shpesh dominohet nga fjalë të shpejta dhe debate të cekëta, rikthimi te mendimi i thellë i Xhaferit është një thirrje për rikthimin e seriozitetit në politikë.
Xhaferi e kuptoi politikën jo si garë për pushtet, por si mjet për emancipim shoqëror. Ky është një mesazh që sot tingëllon edhe më aktual, në një Ballkan ku tensionet dhe rivalitetet shpesh mbizotërojnë mbi vizionin afatgjatë. Për këtë arsye, fjalët e tij nuk duhen parë thjesht si citime historike, por si udhëzime praktike për mënyrën se si duhet të ndërtohet një shoqëri me vetëdije dhe dinjitet.
Në këtë kuptim, përvjetori i ndarjes nga jeta i Arbër Xhaferit nuk është vetëm moment për të kujtuar një figurë të shquar, por për të reflektuar mbi boshllëkun që ka lënë mungesa e zërave si i tij. Sepse pa një gjuhë që lidh politikën me kulturën dhe moralin, demokracia rrezikon të kthehet në thjesht një mekanizëm formal, pa shpirtin që e mban të gjallë.