Në zgjedhjet e fundit lokale, një detaj ka tërhequr vëmendjen e opinionit publik në Pejë. Gazmend Muhaxheri, kandidati i Lidhjes Demokratike të Kosovës, ka marrë një rezultat të pazakontë në një qendër votimi ku shumica e votuesve janë të komunitetit serb.
Në shkollën “Janko Jovicevic”, ku pjesa dërrmuese e votuesve janë me përkatësi etnike serbe, plot 74.85% e tyre kanë votuar për Muhaxherin.
Ky rezultat ka ngritur diskutime, pasi disa muaj më parë, vetë Muhaxheri kishte bërë një deklaratë që shkaktoi reagime të forta — ai kishte krahasuar veprimet e Policisë së Kosovës në veri me ato të kohës së Millosheviqit.
Deklarata, e cila u kritikua nga shumë qytetarë dhe analistë, duket se ka rezonuar ndryshe tek komuniteti serb, duke u interpretuar si një qëndrim më “i butë” ndaj serbëve të veriut. Rezultati i fundit elektoral në këtë qendër votimi tregon se, pavarësisht kritikave të ashpra që mori në opinionin publik kosovar, Muhaxheri ka fituar simpati në një pjesë të elektoratit që zakonisht nuk votojnë kandidatët e partive shqiptare.
Në rrjete sociale, analisti dhe gazetari Xhevdet Pozhari ka ironizuar këtë fakt duke shkruar:
“Me siguri e mbani mend kur Gazmend Muhaxheri i krahasonte veprimet e Policisë së Kosovës në veri me kohën e Millosheviqit. Epo, në zgjedhje kjo deklaratë siç duket i është përkthyer me përkrahje te komuniteti serb. Në shkollën Janko Jovicevic ku shumica janë votues të përkatësisë etnike serbe, 74,85% kanë votuar për Gazin. Çestitamo. Svaka ti čast!”
Ky zhvillim ka hapur debat të ri për ndikimin e deklaratave politike në orientimin e votës dhe për mënyrën se si narrativa publike mund të kthehet në avantazh elektoral – madje edhe kur ajo duket kundërproduktive në fillim.
Rezultati i Gazmend Muhaxherit në këtë qendër votimi është një shembull i qartë i mënyrës se si komunikimi politik ndikon në perceptimin ndër-etnik. Një deklaratë që në një pjesë të opinionit shqiptar u pa si e tepruar, tek komuniteti serb mund të jetë interpretuar si sinjal për gatishmëri për dialog ose qasje më të moderuar ndaj çështjeve veriore.
Në realitetin politik të Kosovës, ku vota shpesh ndikohet nga identiteti etnik, ky rast tregon se fjalët e liderëve kanë peshë përtej kufijve të partive. Ajo që për njërin grup është “provokim”, për tjetrin mund të jetë “kuptim”.
Në planin strategjik, ky është një mësim për çdo politikan: çdo deklaratë publike mund të krijojë efekte të paparashikuara — ndonjëherë edhe pozitive, por në terren që s’e pret askush.