Pentagoni ka prezantuar Strategjinë e re Kombëtare të Mbrojtjes, duke vendosur një ndryshim të rëndësishëm në prioritetet strategjike të SHBA-së. Objektivi kryesor i doktrinës është mbrojtja e territorit amerikan, e ndjekur nga frenimi i Kinës përmes forcës ushtarake dhe rritja e përgjegjësive të aleatëve. Strategjia gjithashtu thekson forcimin e bazës industriale të mbrojtjes dhe riafirmon rëndësinë e Hemisferës Perëndimore, duke shmangur çdo ide izolacioniste.
Evropa dhe NATO
Strategjia ka një qasje pragmatike ndaj Evropës. Rusia shihet si “kërcënim i vazhdueshëm, por i menaxhueshëm” për vendet lindore të NATO-s. Megjithëse Evropa mbetet e rëndësishme, pjesa e saj në fuqinë ekonomike globale është duke u zvogëluar. Aleatët evropianë konsiderohen të aftë të mbrojnë vetë territoret e tyre kundër Moskës, ndërsa SHBA-ja i jep përparësi mbrojtjes së atdheut dhe frenimit të Kinës. NATO-s i kërkohet të marrë përgjegjësi më të mëdha, duke synuar që shpenzimet e mbrojtjes të arrijnë 5% të PBB-së.
Qasje e Re ndaj Kinës dhe Indo-Paqësorit
Doktrina ndryshon qasjen ndaj Pekinit, duke u fokusuar në parandalim dhe stabilitet përmes fuqisë ushtarake, pa synuar ndryshimin e regjimit ose konflikt ekzistencial. Strategjia nënvizon se qëllimi nuk është të dominohet Kina, por të sigurohet që as ajo, as ndonjë tjetër, të mos kontrollojë SHBA-në ose aleatët e saj. Aleatët aziatikë, veçanërisht Koreja e Jugut, inkurajohen të marrin më shumë përgjegjësi për sigurinë e tyre, duke luajtur rol kyç në pengimin e Koresë së Veriut.
Hemisfera Perëndimore dhe Fronti Global
Strategjia riafirmon Doktrinën Monroe, duke nënvizuar rëndësinë e aksesit amerikan në territor strategjik si Kanali i Panamasë, Groenlanda dhe Gjiri i Meksikës. SHBA-ja synon të mbajë kontroll dhe ndikim në këto zona. Në Lindjen e Mesme, dokumenti thekson se Irani po përpiqet të rindërtojë kapacitetet konvencionale dhe mund të synojë përsëri armët bërthamore.