Egjiptianët e lashtë janë një nga civilizimet më të famshme të historisë njerëzore. Ata nuk lanë pas vetëm piramidat madhështore dhe hieroglifet misterioze, por edhe një trashëgimi që vazhdon të mahnisë botën: mumifikimin. Shumë prej trupave të faraonëve, priftërinjve dhe njerëzve të pasur egjiptianë kanë mbijetuar për më shumë se 3,000 vjet, duke ruajtur lëkurën, flokët dhe madje edhe organet e tyre. Pyetja që lind është: si ia dolën pa teknologjinë moderne?
Procesi i mumifikimit ishte kompleks dhe i lidhur ngushtë me besimin fetar. Egjiptianët besonin se shpirti (i quajtur “Ka”) kishte nevojë për një trup fizik për të jetuar edhe pas vdekjes. Nëse trupi prishej, shpirti humbiste. Kështu lindi nevoja për të “ruajtur trupin” përjetësisht.
Hapi i parë ishte heqja e organeve të brendshme. Zorrët, mëlçia, mushkëritë dhe stomaku ruheshin në enë të posaçme të quajtura “kanopike”. Zemra, e konsideruar qendra e shpirtit dhe emocioneve, shpesh lihej në trup ose ruhej me kujdes të veçantë. Truri, në mënyrë interesante, hiqej duke përdorur një mjet të hollë përmes hundës.
Pas kësaj, trupi thahej për 40 ditë me ndihmën e natronit, një përzierje kripe dhe sodash që gjendej natyrshëm në shkretëtirë. Ky mineral kishte aftësi të jashtëzakonshme për të thithur lagështinë dhe për të parandaluar dekompozimin. Pasi trupi thahej plotësisht, ai lyhej me vajra aromatikë, rrëshira dhe mjete të tjera natyrore që kishin edhe veti antibakteriale.
Pastaj vinte një nga hapat më të njohur: mbështjellja me fasha liri. Trupi mbështillej shtresë pas shtrese, duke filluar nga gishta e deri tek koka. Në mes të fashave vendoseshin amulete mbrojtëse dhe tekste të shenjta, të cilat besohej se ndihmonin shpirtin në udhëtimin e tij në botën tjetër.
Mumifikimi nuk ishte vetëm një praktikë mjekësore, por një proces shpirtëror. Në ceremonitë e varrimit kryhej edhe një rit i njohur si “hapja e gojës”, që besohej se i kthente të vdekurit aftësinë për të folur dhe për të ngrënë në botën e përtejme.
Arkeologët modernë kanë zbuluar se disa prej substancave të përdorura nga egjiptianët, si vaji i kedrit dhe rrëshira e pishës, kishin veti të forta kundër baktereve dhe kërpudhave. Kjo shpjegon pse trupat e tyre janë ruajtur aq mirë edhe pas mijëra vitesh.
Sot, në muze si ai i Kajros, njerëzit mund të shohin trupat e faraonëve që duken sikur janë ende gjallë, edhe pse kanë kaluar mijëra vjet. Ky është një testament i jashtëzakonshëm i dijes së lashtë egjiptiane.
Misteri që mbetet është: a ishte kjo thjesht shkencë primitive që funksionoi rastësisht, apo egjiptianët e lashtë kishin njohuri të thella për trupin dhe natyrën që ne ende nuk i kuptojmë plotësisht?