Në një reagim të fuqishëm për median, deputetja e LDK-së, Hykmete Bajrami, u shpreh se zgjedhjet lokale të fundit u karakterizuan nga skema të korrupsionit publik, si dhe “tentim për blerje votash me buxhet të shtetit”, me akuzën se gjithë aparati shtetëror u vënë në shërbim të Lëvizja Vetëvendosje (LVV). Sipas saj, edhe me këto kushte të vështira, LDK-ja arriti të fitojë në shtatë komuna – dy prej tyre direkt pa balotazh (Lipjanin dhe Istogun) dhe pesë të tjera në raundin e dytë:dhe Junikun.
Bajrami i bëri thirrje qytetarëve të festojnë dhe kryetarëve që “prej nesër të nisin punët e mira për qytetarët”, ndërsa përqendroi mesazhin te ideja se tani “radha është për fitore në gjithë Kosovën”.
Kjo deklaratë ngre disa pyetje të rëndësishme:
Çfarë nënkupton kjo për garën politike në të gjithë Kosovën – a është LDK-ja duke u përgatitur për një hap të madh përpara, apo përmasa e arritur është vetëm e lokalizuar?
Si arriti LDK-ja të përfitojë në kaq komuna në një klimë që sipas saj ishte tejmbushur me pabarazi konkurruese?
Çfarë ka të veçantë rezultati në komunat e fituara – a është vetëm merita e LDK-së, apo luajtën rol edhe elektorate të partive të tjera që nuk kishin kryetar në lojë?
Analizë:
Fjalët e Hykmete Bajramit, “Tash radha për fitore në gjithë Kosovën”, janë më shumë se një deklaratë pas zgjedhjeve lokale — janë një sinjal i ambicies së re të Lidhjes Demokratike të Kosovës për t’u rikthyer në skenën qendrore të politikës. Megjithatë, kjo ambicie duhet parë me realizëm politik, sepse dinamika e votës në nivel lokal dhe qendror në Kosovë rrallëherë ecin paralelisht.
Në zgjedhjet lokale, votuesit shpesh zgjedhin mbi bazë të individëve dhe jo të partive. Përparim Rama në Prishtinë, Gazmend Muhaxheri në Pejë, apo Imri Ahmeti në Lipjan, janë shembuj të figurave që kanë fituar më shumë për shkak të profilit personal, sesa si reflektim direkt i fuqisë qendrore të LDK-së. Kjo do të thotë se fitoret lokale janë më shumë fitore të kandidatëve sesa të partisë në tërësi.
Nga ana tjetër, Vetëvendosje në zgjedhjet qendrore të vitit 2021 kishte marrë mbi 50% të votave, një shifër e rrallë në politikën kosovare. Edhe pse që nga ajo kohë mbështetja e saj ka rënë rreth 42%, mbetet pothuajse e pamundur që LDK-ja, e cila në të njëjtat zgjedhje kishte vetëm rreth 13%, të arrijë një ngritje të menjëhershme në nivele të barabarta me LVV-në. Një ndryshim i tillë kërkon kohë, reformim të brendshëm, dhe mbi të gjitha, konsolidim të besimit publik.
Fitorja në shtatë komuna është padyshim një sinjal pozitiv për LDK-në — tregon se partia po rikuperon terren, veçanërisht aty ku organizimi lokal është i fortë dhe kandidatët kanë lidhje të drejtpërdrejta me komunitetin. Por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se vendi është gati për një “valë të re blu” në nivel republikan.
Në të vërtetë, deklarata e Bajramit është më shumë një mesazh motivues brenda partisë, sesa një parashikim elektoral. Ajo synon të mbajë gjallë moralin politik pas një periudhe të gjatë në opozitë, duke treguar se me një strategji të koordinuar, LDK mund të kthehet në garë serioze për pushtetin qendror.
Nëse LDK-ja arrin të kapitalizojë këto fitore lokale me performancë të mirë qeverisëse në komunat e saj, atëherë mesazhi “radha për fitore në gjithë Kosovën” mund të fillojë të marrë kuptim praktik. Por për momentin, kjo mbetet një deklaratë aspirative, më shumë për mobilizim të brendshëm sesa për realitet elektoral.