Një ditë pas shpalljes historike të presidentit francez Emmanuel Macron për njohjen e Palestinës si shtet të pavarur, gjashtë vende të tjera të Evropës iu bashkuan kësaj iniciative. Bëhet fjalë për Belgjikën, Maltën, Monakon, Andorrën, Luksemburgun dhe San Marinon, të cilat zyrtarisht konfirmuan mbështetjen e tyre për shtetësinë palestineze.
Ky vendim shihet si një hap i madh diplomatik që vjen pas lëvizjeve të ngjashme nga Australia, Kanadaja dhe Mbretëria e Bashkuar, duke e bërë çështjen palestineze një prioritet të ri në skenën ndërkombëtare.
Gjatë fjalimit të tij në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, Macron deklaroi se edhe Spanja, Irlanda, Norvegjia dhe Suedia janë pranë njohjes së Palestinës, duke sugjeruar se ky valë mbështetjeje do të thellohet në javët e ardhshme.
Krahas njohjes, Macron i bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar për krijimin e një administrate kalimtare në Gaza, e cila do të përfshijë Autoritetin Palestinez dhe do të ketë për detyrë shpërbërjen graduale të Hamasit. Ai theksoi se Franca është e gatshme të kontribuojë në një “mision stabilizimi”, duke mos përjashtuar praninë e një force ndërkombëtare sigurie në territor.
Megjithatë, presidenti francez e lidhi hapjen e një ambasade në shtetin palestinez me kushte konkrete: lirimin e të gjithë pengjeve të mbajtur nga Hamasi dhe arritjen e një armëpushimi të qëndrueshëm.
Këto zhvillime pritet të rrisin presionin mbi vendet e tjera të Evropës dhe botës për të marrë një qëndrim të qartë lidhur me çështjen e Palestinës, duke i dhënë një dimension të ri debatit global për paqen në Lindjen e Mesme.
Njohja e Palestinës nga një numër gjithnjë e më i madh shtetesh evropiane nuk është vetëm një akt simbolik, por një hap i qëllimshëm për të ushtruar presion mbi aktorët kryesorë të konfliktit. Ky proces tregon një ndryshim gradual të ekuilibrit diplomatik, ku vendet perëndimore po distancohen nga një qëndrim tradicionalisht më neutral dhe po afrohen më shumë drejt kërkesave palestineze për legjitimitet shtetëror.
Iniciativa e Macron për një administratë kalimtare në Gaza është një sinjal i qartë se Franca dëshiron të pozicionohet si ndërmjetës i madh në rajon. Por ideja e shpërbërjes së Hamasit mbetet sfiduese, pasi kërkon një bashkëpunim të gjerë ndërkombëtar dhe mbështetje lokale që deri më tani ka munguar.
Nëse edhe Spanja, Irlanda, Norvegjia dhe Suedia marrin hapin final, atëherë mund të flitet për një bllok të fortë evropian pro njohjes së Palestinës, duke ndikuar drejtpërdrejt në qëndrimin e institucioneve ndërkombëtare dhe në balancën e marrëdhënieve me Izraelin.
Në këtë kontekst, çdo vendim i ri nuk duhet parë thjesht si gjest politik, por si pjesë e një transformimi më të madh që mund të çojë drejt një zgjidhjeje të re për konfliktin izraelito-palestinez. Pyetja mbetet: a do të mjaftojë ky presion diplomatik për të hapur rrugën e paqes, apo do të mbetet vetëm një deklaratë pa pasoja konkrete?