Dikur ishte një nga studiot më të frekuentuara të modës në qytet, vendi ku krijoheshin fustane që bënin histori në evente, në dasma dhe në skena elegance. Sot, dyqani me emrin “Festim Isufi”, që mbante mbi supe vizionin dhe shpirtin e një artisti të rrallë, është krejtësisht bosh. Dyert janë mbyllur, dritaret të mbuluara dhe çdo gjurmë e asaj jete krijuese është zhdukur si të mos kishte ekzistuar kurrë.
Pas vdekjes tragjike të dizajnerit të njohur, Festim Isufi, qyteti duket se ka heshtur jo vetëm për jetën e tij, por edhe për veprën që ai e ndërtoi me aq shumë përkushtim. Ajo që lë më së shumti dhimbje, është mënyra se si vendi ku ai kalonte ditët dhe netët duke skicuar, prerë, qepur dhe ëndërruar, është lënë në harresë.
Kjo hapësirë nuk ishte thjesht një dyqan – ishte një atelie arti. Një vend ku thurëshin kujtime, ndjesi dhe identitet. Çdo copë e vendosur me kujdes, çdo ngjyrë e zgjedhur me sy artisti, ishte dëshmi e një dashurie të sinqertë për modën dhe gruan shqiptare.
Sot, kalimtarët ndalen para fasadës së zezë ku shkruan emri i tij, dhe e shikojnë me trishtim. Disa ngrenë supet dhe vazhdojnë rrugën. Të tjerë ndalen e thonë: “Sa shpejt harrojmë…”.
Asnjë iniciativë nuk u mor për të mbajtur gjallë studion, për të ruajtur veprat e tij, për të kthyer vendin në një qendër për të rinjtë e modës, apo qoftë edhe një ekspozitë nderimi. Thjesht, u mbyll.
Në një vend ku humbjet kulturore rrallëherë vlerësohen, kjo mbyllje nuk është vetëm e një dyqani – është simbol i harresës kolektive. I një mentaliteti që e nderon një njeri vetëm për një ditë, dhe pastaj e zhduk pa gjurmë.
Festim Isufi jetoi për artin dhe jetën e fustanit. Por pas ikjes së tij, ajo jetë u fshi me shpejtësi, si një vitrinë që s’ka më as pasqyrë për të reflektuar kujtimet.